<$Ne yazık ki sadece "Kırmızı Pazartesi" kitabını okudum Marquez'in. Benim "Afacan Beşler" okuduğum yaşlarda annem Marquez okurdu, sonra çok ilginçtir, o kitapların evin kitaplığındaki görüntüsünü o kadar kanıksamışım ki, onların okunacak bir şeyler oldukları gelmedi aklıma yıllarca. Gerçekten şimdi düşündükçe çok şaşırıyorum. Orhan Pamuk da almıştır bundan nasibini mesela. Her neyse dediğim gibi, şans eseri "Kırmızı Pazartesi"yi okudum, ve çok sevdim. Şimdi Marquez okumak istiyorum ama Türkçe çevirilerini alabileceğim kitapevi dünyanın öteki ucunda kaldı :)

Bir de şunu hatırlattı bu yazdıkların bana: Bir ara J. K. Rowling'in Dumbledore'u öldürdüğünde ağladığını okumuştum bir röportajında. İtiraf etmeliyim ki bana biraz inanması güç hatta samimiyetsiz gelmişti. Biraz kadınlığına, biraz da popüler olma hevesine vermiştim (fesatlık işte.) Yani bir yazarın kitabındaki bir kahramı öldürüp ağlaması bana (haliyle) anlaşılması çok zor bir his gibi geliyor. Bu yüzden de "yok artık" deyip kestirip atmıştım sanırım söz konusu J.K. Rowling olunca. Fakat şimdi "Marquez bile yapmışsa" diyorum, eh demek ki bir nevi annelik gibi yaşanmadan anlaşılmayacak bir his bu.

Son olarak, çok leziz olmuş bu blog :) Ama ben kitapları görüp görüp alamamanın haseti ile yanıp tutuşacağım sanırım :)p>